Cichociemni skakali na spadochronie typu Irvin QD. Spadochron składał się z okrągłej czasy wraz z linkami, uprzęży i dwóch pokrowców.
Czasza o średnicy ok. 8 m była wykonana z najwyższej jakości tkaniny jedwabnej o wytrzymałości 18 kG/cm2. Składała się z 28 trójkątnych płatów, zszytych jedwabną nicią o wytrzymałości 305 kG. Pomiędzy płatami materiału wszyste było 14 jedwabnych linek, więc z czaszy zwisało 28 końcówek. Linki po 7 mocowano do każdej z 4 szelek nośnych, które opinały ciało spadochroniarza, a te łączyły się za pomocą metalowych elementów.
Uprząż spadochronu składała się z 2 lewych szelek nośnych, 2 prawych szelek nośnych, szelki siedzeniowej, 2 szelek piersiowych i 2 udowych, szelek plecowych i koncentrycznego zamka. Zamek łączył 4 klamry, do których przymocowane były taśmy uprzęży. Aby uwolnić się od spadochronu należało przekręcić tarczę zamka i uderzyć w niego dłonią
Spadochron do skoku pakowany był w dwa pokrowce: wewnętrzny o kształcie worka i zewnętrzny w kształcie koperty. Czasza spadochronu łączyła się z taśmą statyczną, linką o wytrzymałości w przybliżeniu 46,8 kG. Linka, ta nazywano linką życia, zrywała się podczas skoku, po wyszarpnięciu spadochronu z pokrowca. Taśma statyczna wyposażona była w metalowy uchwyt, przeznaczony do mocowania w samolocie. Po wyskoczeniu z samolotu spadochron otwierał się po ok. 2 sek., co było równoznaczne z przebyciem przez skoczka 45-50 m. Po rozłożeniu spadochron mierzył ok. 12,5 m od wierzchołka czaszy do szelek. Prędkość opadania wynosiła od 4 do 4,5 m/sek.