Armstrong Whitworth Witley był pierwszym bombowcem używanym i produkowanym przez Wielką Brytanię w początkowym okresie II wojny światowej. Był jednym z brytyjskich samolotów penetrujących terytorium niemieckie. Na zlecenie Air Ministry w 1934 r. opracowano samolot bombowo-transportowy, który oznaczono jako AW 23. Na bazie AW 23 opracowano komunikacyjny samolot AW 23 "Ensign", oraz nocny bombowiec z oznaczeniem AW 38 "Whitley". Seryjną produkcję samolotu Whitley poprzedzono wykonaniem dwóch prototypów oznaczonych jako AW 38. Prototypy z numerami K4586 i K4587 gotowe były 12 czerwca 1935 r. Oblot pierwszego odbył się w niecały rok później 17.03.1936. W obydwu samolotach zastosowano 14 cylindrowe chłodzone powietrzem silniki w układzie podwójnej gwiazdy typu Armstrong Siddeley IXs, w drugim prototypie użyto typu Armstrong Tiger XIs. Oba zaopatrzone były w sprężarki. W stosunku do AW23 prototypy różniły się zmienionym kształtem kadłuba oraz zwiększonym kątem
natarcia płata, przez co samolot leciał w charakterystycznej pozycji, nosem w dół.
Pierwsza seria samolotów, w wersji Mk.I, rózniła się nieco od prototypów. Whitleye Mk.I otrzymały nosowe i ogonowe, ręcznie sterowane stanowiska strzeleckie z karabinami Vickers 7,7 mm. W drugiej wersji (Mk. II) zastosowano mocniejsze silniki A.S. Tiger VIII o mocy 845 KM. Kolejna wersja rózniła sie od poprzedniej jedynie uzbrojeniem. Ręcznie sterowane stanowisko strzeleckie zastąpiono wieżyczką z napędem mechanicznym typu Nash & Thompson. W czwartej wersji (Mk. IV) zastosowano silniki Rolls-Royce Merlin X, o mocy 1075 KM. W najliczniejszej serii (Mk. V) zwiększono do 3800 l zbiornik paliwa i wprowadzono urządzenia przeciwko oblodzeniu skrzydeł i stateczników. Wersja szósta pozostała jedynie projektem. Z wersij Mk.V powsatała od razu wersja Mk. VII, służącej do lotów zwiadowczych. Wyposażono ją w radar, co zwiększyło załogę do 6 osób. Kilka Mk.VII posiadało dodatkowe fotele dla uczniów i służyło jako samoloty treningowe.
Do lipca 1943 r., kiedy zaprzestano produkcji, wyprodukowano 1814 sztuk tego samolotu.
Samolotem tym odbył się pierwszy lot do Polski w operacji Adolphus.
Dane taktyczno techniczne
Konstrukcja: dwusilnikowy, wolnonośny średniopłat z podwójnym usterzeniem pionowym, kadłub konstrukcji półskorupowej pokryty blachą duralową, skrzydło trójdzielne, trapezowe, podwozie hydrauliczne chowane w gondoli silnikowej
Napęd (wersja Mk.V): silniki Rolls-Royce Merlin X (2x1145 KM)
Uzbrojenie (wersja Mk.V): 5 karabinów maszynowych Browning 7,7 mm i 3318 bomb
